Reizen was zijn lust en zijn leven. Van jongs af aan bezocht hij de meest bijzondere plekken, van Duitsland tot Canada en van Oostenrijk tot Rusland. Hij was avontuurlijk en ondernemend. Dit laatste zowel letterlijk als figuurlijk. Tijdens zijn afscheid zagen we tientallen foto’s voorbij komen van de vele reizen die hij samen met hen die hem lief waren heeft gemaakt. En het reizen is natuurlijk een prachtige metafoor voor de reis van het leven. Tijdens zijn afscheid las ik als opening en tot slot onderstaande tekst voor. Het werd een prachtig afscheid en hij laat zijn dierbaren achter met een koffer vol herinneringen. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Het leven is een reis
die je gaandeweg vormen zal
Tot wie je bent of uiteindelijk wordt
en niemand weet van te voren al

Of het een reis zal worden
langs bergen en door dalen
Of een reis waarbij je eenvoudig
je bestemming mag behalen

Het leven is een reis
onvoorspelbaar voor iedereen
Met bochten of een rechte weg
en niemand weet waarheen

Voor de moeder met kinderen groot of klein
Voor de moeder die niet bij haar kind(eren) kan zijn
Voor de moeder die moet missen en vandaag huilt van verdriet
Voor de moeder die haar kind(eren) om wat voor reden dan ook niet meer ziet
Voor de moeder met lege armen maar met een vol hart
Voor de moeder die verlangt met smart
Voor elke moeder in welke vorm dat ook is
Ik hoop dat vandaag voor jou een dag vol liefde en licht is…
Bundeltje gemis

Het was een echte heer; keurig verzorgd, lief, goud eerlijk en welbespraakt. Toen we rondom de tafel zaten omdat zijn liefste met haar laatste uren of dagen bezig was kostte het hem moeite om zijn emoties de baas te blijven. Hij ontmoette haar na zijn scheiding en mede doordat hij bij de Marine werkte zagen ze de hele wereld samen. Ze woonden jarenlang in Amerika en sinds zijn pensioen genoten ze van hun leven samen. En dat waren ze graag blijven doen maar de vasculaire dementie sloeg bij haar toe als een dief in de nacht en tegen de tijd dat hij in de gaten had wat er met haar aan de hand was en de officiële diagnose gesteld werd duurde het niet lang meer voor ze haar intrek moest nemen in een zorginstelling. Hij was zelf ook niet meer de jongste en de onrustige nachten sloopten hen beide. Het was voor haar ook niet meer veilig thuis. De dag na onze eerste kennismaking overleed ze al. Haar lieve man gebroken achterlatend. Het raakte me om hem zo te zien, een stoere man, welke vol trots en in tranen vertelde over wat voor hem de knapste en liefste vrouw ter wereld was. Op de dag van het afscheid had hij er de kracht niet voor om nog iets tegen haar te zeggen en dus deed ik dat voor hem met de volgende tekst:

Ik neem je mee mijn leven door

waar ik ook ga of sta

wat ik ook voel of in woorden ook bedoel

ik neem je mee mijn leven door. 

Ik neem je mee mijn leven door

zelfs door de ergste kou 

want het leven is zo stil, zo leeg,

zo intens eenzaam zonder jou.

Ik neem je mee mijn leven door 

al kan ik je niet meer zien.

Ik neem je mee mijn leven door

zodat ik je nog wel voel misschien.

Ik neem je mee mijn leven door,

ik ben niets hier zonder jou.

Ik neem je mee mijn leven door

omdat ik zielsveel van je hou.

Ik neem je mee mijn leven door,

nee zelfs jouw dood voorkomt dat niet.

Ik neem je mee mijn leven door

ook in mijn tranen van verdriet.

Ik neem je mee mijn leven door

ook als voor mij dat leven gaat.

Ik neem je mee mijn dood ook in 

totdat jij weer voor me staat. 

Dan nemen wij elkaar weer mee,

een heel nieuw leven in.

Intens verweven met elkaar,

samen weer een nieuw begin. 

Liefde houdt niet op waar het leven eindigt… 

Veel te jong was hij toen hij onverwacht stierf. Zijn familie en vrienden gebroken en verslagen achterlatend. Één van zijn hobby’s was het maken van grote legpuzzels. En dus gebruikte is dat thema voor de aankleding van de ruimte en voor de invulling van de dienst. Zo lagen er puzzelstukjes op de condoleancetafel en stond de puzzel waar hij het laatst mee bezig was geweest in de aula dicht bij hem. Ook op de rouwkaart en het prentje kwam de puzzel terug, samen met nog meer van zijn hobby’s.
Zoals je bij een puzzel kunt zien dat er een stuk weg is zo blijf je in je leven voelen dat er een dierbare mist. De onderstaande tekst las ik voor tijdens zijn afscheid. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Ons leven is een puzzel, van heel veel stukjes groot en klein. Iedereen legt hem op zijn eigen manier zodat zijn puzzel uiteindelijk compleet zal zijn. We beginnen vol goede moed, niet wetende wat ons te wachten staat. Kijken dapper naar een voorbeeld maar al snel blijkt dat het niet zo vanzelfsprekend gaat. Want soms passen heel veel delen met gemak en vlug in elkaar terwijl een andere fase frustreert, dan kijk je er beter met wat afstand naar. Sommige stukken zijn vrolijk, kleuren alles lekker licht. Weer andere zijn donker, voelen zwaarder in gewicht. Soms blijven we maar zoeken, naar dat ene stukje dat je verder helpt misschien, om vervolgens te ontdekken dat je daardoor een ander deel over het hoofd hebt gezien. En hoe graag we soms ook wensen dat een ander voor ons puzzelen gaat, we weten diep van binnen dat de puzzel van het leven zich door niemand anders leggen laat.

Onlangs mocht ik het afscheid verzorgen van iemand die van de natuur hield, van wandelen maar bovenal van fietsen. Onderstaand gedicht las ik voor tijdens het afscheid. En inderdaad, eigenlijk is het leven net een fietstocht. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt…

Eigenlijk is het leven als een fietstocht.
Soms heb je wind tegen, maar dan trap je even door, en is het weer als normaal.
Soms heb je de wind in de rug en kan je je stuur loslaten, maar dan komt er een windvlaag en val je. Soms zijn de verwondingen dan erg, soms niet. Soms is je fiets helemaal kapot, soms zit er geen krasje op. Soms schijnt de zon als je op de fiets zit, soms regent het. Soms zeggen mensen je goedendag, soms kijken mensen je raar aan. Soms fietst iemand gezellig met je mee, soms fiets je helemaal alleen. Je bent ooit op de fiets gestapt, maar er komt een tijd dat je af moet stappen.

‘Marie-José, ik zou heel graag hebben dat jij mijn uitvaart verzorgd alleen wil ik niet naar de kerk maar wel alles in Groesbeek doen en dat kan bij jou niet.’ Een opmerking die ik de laatste tijd vaker hoor. Het tegenovergestelde is echter waar. Ook wanneer je kiest voor uitvaartverzorging Marie-José kan de opbaring, dienst en koffietafel plaatsvinden in Groesbeek op dè locatie die we allemaal gewend zijn en welke van alle gemakken voorzien is. Ik ben dan ook heel erg dankbaar voor de fijne samenwerking met mijn collega-uitvaartondernemer in Groesbeek. Want alleen zijn we één druppel maar samen vormen we de oceaan. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt…