Als alles gaat zoals het ‘hoort’ te gaan in het leven ben je op een dag wees. Het overlijden van je eerste ouder heeft meestal al een enorme impact op je leven maar hoe groot het gemis ook is, je kunt altijd toch nog naar ‘huis’, naar je ouder die achtergebleven is. Misschien woont hij/zij nog in het huis waarin je opgegroeid bent, misschien ook niet. Maar het feit dát je nog een ouder hebt die je op kunt zoeken, bij wie je herinneringen op kunt halen en bij wie je kunt schuilen maakt dat er nog een stukje thuis is in je leven, een stukje geborgenheid. Hoe anders is dit na het overlijden van je tweede ouder. Natuurlijk, je mist hem of haar, maar na dit overlijden neem je niet alleen afscheid van de persoon. Je neemt afscheid van het kind dat je nog was. Karin Bloemen verwoordt het prachtig in haar lied ‘geen kind meer; dat gaat over het overlijden van je moeder:

“Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen. En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen. De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein. De dag waarna je nooit meer kind zult zijn.” Op de sociale media delen mensen vaak de geboorte en sterfdag van hun ouders en een graag geziene inwoner van ons mooie dorp reageert daar steevast op met: “Hou ze in ere!”. Ik had het niet mooier kunnen zeggen, Jan. Geniet van ze, zorg voor ze en koester ze. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.

Makt schik en plezier, ge ziet mar ekkes hier. Wellicht herkent u deze slogan. Ik heb er de afgelopen maanden volop carnaval mee gevierd. Eerlijk is eerlijk, toen CV Net Aecht mij afgelopen mei benaderde om bij hen de scepter te gaan zwaaien was er wel wat twijfel. Niet gezien de rol van prinses maar wel of dat ik deze rol kon oppakken in combinatie met mijn werk als uitvaartverzorger. Uiteindelijk was voor mij de keuze toch redelijk snel gemaakt. Juist door het verdriet waar ik dagelijks mee wordt geconfronteerd weet ik als geen ander hoe belangrijk het is om je dromen NU waar te maken en vooral niet uit te stellen tot morgen. Je weet immers nooit hoe lang er nog een morgen is. Soms was het de afgelopen periode wat lastig om de omschakeling te maken; overdag een uitvaart regelen of voorgaan en in de avond de prinsessenjurk aan om aan die rol weer invulling te geven. De gezichten van de mensen welke we bezocht hebben met een huisbezoek (of ziekenbezoek), de senioren, de scholen, de groesbeekse tehuizen, de speciale verjaardagen, jubilea; allen onbetaalbaar. Het feest in de tent en op de diverse andere locaties onbeschrijfelijk. Ik wist al dat Groesbeek een bijzonder dorp was, maar wat ben ik onder de indruk door de saamhorigheid die ik de afgelopen periode meerdere malen ondervonden heb. Saamhorigheid wanneer een dierbare overlijdt en daar de inwoners van het dorp zijn om de nabestaanden op te vangen, saamhorigheid en behulpzaamheid wanneer een gezin zo veel ellende over zich heen krijgt en er ondermeer een carnavalsvereniging opstaat om het gezin te steunen en te ontlasten. Het elkaar gunnen van een gewonnen prijs omdat het idee en de uitvoering simpelweg beter waren dan dat van jezelf. Het gevoel van de maandagavond in de carnavalstent samen delen, kippenvel. Wat ben ik trots op ons Groesbeek. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt maar alsjeblieft, makt schik en plezier want ge ziet mar ekkes hier.