Ze zeggen dat een zondagskind voor het geluk is geboren. Als je Wikipedia erop na leest staat er dat het iemand is die altijd het positieve van alles in ziet en die het met iedereen kan vinden. En doordat een zondagskind het met iedereen kan vinden heeft hij een grote gun-factor bij de mensen om hem heen. Hij was geboren op een zondag zo’n 83 jaar geleden. Onbevangen en positief stond hij in het leven, welke hem toelachte. Hij genoot van het leven en van alles wat het hem bracht. Op zondag ging hij met zijn gezin de wereld ontdekken; uitstapjes, picknicks, familiebezoek, dansen in de tuin; je kon het zo gek niet bedenken. Alle kinderen kwamen op zondag naar huis met hun gezin, een traditie welke ze al jaren volhielden. Een echt zondagskind dus. Zijn overlijden kwam onverwacht maar was zacht. De crematie vond, hoe kan het ook anders, plaats op zondag. Hun laatste zondag samen. Er is niks mis met tradities in ere houden. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt…

Buiten is het donker, logisch ook want het is midden in de nacht. Ik ben onrustig, kan niet slapen, de afgelopen weken passeren in mijn hoofd. Ik kijk uit het raam en zie een ster die fel aan de hemel staat. Wat een andere wereld is het ineens. Normaal gesproken worden mijn collega’s en ik natuurlijk al geconfronteerd met hele verdrietige en heftige verhalen maar de afgelopen periode is dat alleen maar heftiger en meer, heel veel meer. Ik ben al weken aan het bedenken wat ik voorn column kan schrijven over deze periode maar de pen werkt niet mee. Woorden kunnen niet beschrijven wat er gebeurt op de wereld, in onze branche en daarmee in ons dagelijks leven. Zelfs de zwaarste woorden zoals hartverscheurend dekken in de verste verte de lading niet.
We moeten ons houden aan de begrijpelijke richtlijnen van het RIVM. En dat doen we ook. We zijn creatief en zetten alles op alles voor een warm, waardig en intiem afscheid. Maar wat zouden we graag mensen een afscheid geven zoals we gewend zijn, zonder restricties, met een arm op een schouder, een knuffel, een aanraking. Zoals zovelen mensen die helden zijn geworden, mensen die alles op alles zetten om de samenleving te helpen en te ondersteunen, zo werken mijn collega’s en ik ook door want er moeten mensen zijn….

Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen
mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
ik hou van jou

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
i love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR

Toon Hermans

Het was zoals ze dat noemen een voltooid leven. 91 jaar. Een mooi leven, zonder noemenswaardige lichamelijke klachten, genoten van al het moois dat op haar pad kwam. De laatste weken voelde ze haar kaarsje doven maar ze was nog niet klaar voor de laatste sprong in het duister. Er kwam bezoek, iedereen die haar lief was omringde haar. De uren, de dagen verstreken. Ze nam haar tijd. Uiteindelijk was daar de overgave. Ze voelde zich gesteund en liet los. Vol Vertrouwen. Vol Dankbaarheid. Afscheid.

Ze was gewoon graag thuis. En dat was zeker gezien de prachtige plek waar ze woonde ook heel begrijpelijk. Niet per se heel erg op zichzelf maar kon wel genieten van de rust die ze vond als ze thuis was. Ik denk dat dat kwam door de verantwoordelijke baan die ze had en die veel van haar vroeg. Ze vond het zeker ook gezellig om af te spreken met vrienden maar ze doseerde hun afspraken zodat ze ook genoeg tijd voor zichzelf had, thuis. Ze was nog jong, begin 50, toen ze een hele slechte uitslag kreeg. Niet lang daarna overleed ze. Ze had het samen met haar partner gehad over haar afscheid en haar grootste wens was om alles, hoe kan het ook anders, thuis te laten plaats vinden. En zo gebeurde het. Ze werd thuis verzorgd en opgebaard in haar favoriete kamer. Op de dag van de uitvaart verplaatsten we haar naar de tuin onder het prieeltje waar iedereen voor de dienst afscheid van haar kon nemen nadat ze waren ontvangen met koffie en Limburgse vlaai (haar favoriet). In de tuin hadden we stoelen geplaatst en haar partner samen met de naaste vrienden begeleiden haar naar de plek in de tuin waar de dienst plaats zou vinden. Er was een beamer geplaatst waarop we konden kijken naar foto’s uit haar leven en uiteraard waren er voldoende audiovisuele middelen zodat er muziek gedraaid kon worden en er een microfoon ter beschikking was. Aan het einde van de dienst werd ze door haar partner en de vrienden naar de rouwauto gebracht en zwaaide iedereen haar uit op haar laatste rit naar het crematorium toe. Op het moment dat de daadwerkelijke crematie plaatsvond heffen partner en aanwezigen het glas op haar, haar leven en op alles wat ze voor hen gedaan en betekend heeft.. En nu? Nu is ze weer thuis. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt..

Bij het opruimen van de kasten in huis viel mijn oog ineens op een grappig boekje met de pakkende titel: Waarom mannen maar één ding tegelijk kunnen en vrouwen aan een stuk door praten. Nou begrijp ik dat we hiermee alle mannen en vrouwen over één kam scheren en dat de titel en inhoud van het boek dus niet op alle mannen en alle vrouwen zal slaan maar, eerlijk is eerlijk, mannen en vrouwen zijn nu eenmaal behoorlijk verschillend. En die verschillen maken nu juist dat mannen en vrouwen wanneer ze samenwerken elkaar ontzettend goed kunnen aanvullen. En dat is nu exact de reden waarom wij werken met een gevarieerd team van mannen en vrouwen. Wanneer je ons nodig hebt omdat een dierbare van je is overleden zal er dus in (bijna) alle gevallen een team je kant op komen bestaande uit een man en een vrouw, zo houden we het mooi in balans. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt..

Hij had zijn tante de laatste maanden van haar leven constant bijgestaan. Zelf had ze geen kinderen, haar man was vorig jaar onverwacht overleden en niet lang daarna kwamen de artsen met een allesvernietigende diagnose; ook haar leven zou niet lang meer duren. Ze was altijd zijn lievelingstante geweest. Zijn ouders, inmiddels ook overleden, werkten vroeger veel en als hij uit school kwam zat tante klaar met thee en koekjes. Zij was zijn ‘tweede’ moeder en toen hij hoorde dat ook zij binnenkort zou komen te overlijden nam hij verlof op zijn werk om de laatste periode voor haar te zorgen en om samen nog mooie herinneringen te maken. Hoe gek het misschien ook klinkt, ze genoten nog volop samen. Toen het moment daar was en ze, in zijn bijzijn overleed, stak bij hem de twijfel de kop op. Wilde hij helpen met haar verzorgen? Kon hij dat aan en vond hij dat passend? We spraken er lang over samen. Mijn ervaring is dat wanneer je twijfelt over iets je het moet doen. Iets in de zin van; beter spijt van wat je gedaan hebt dan spijt om wat je niet gedaan hebt. We spraken af dat we tante alvast ondergoed aan zouden doen en dat hij er pas bij zou komen wanneer dit gebeurt was. En zo geschiedde. Achteraf was de neef heel blij dat hij deze keuze gemaakt had. Twijfel je of je wil helpen met verzorgen? Maak het bespreekbaar! Als je ervoor kiest om er bij te zijn ben je altijd vrij om alleen te kijken of daadwerkelijk te helpen en om desgewenst op elk moment de verzorgingsruimte uit te lopen wanneer het je te veel wordt. Liefde houdt niet op waar het leven eindigt..